Ervaringsverhalen

20 november 2011, Asperger en Sinterklaastijd

Sinterklaastijd….leuk en spannend ….
Ook voor mijn dochter met Asperger.

Op pakjesavond was ze als peuter en kleuter ieder jaar letterlijk ziek. Koorts, overgeven…zóveel spanning had ze opgebouwd in de weken vantevoren.
Wat was er toch waarom ze steevast ieder jaar ziek was??

Mijn kind met Asperger vroeg gewoon duidelijkheid.
Raakte “in paniek” van al die ingepakte cadeautjes.
Met de Goedheiligman spraken we dan maar af dat we voortaan gewoon vertelden wat er in de pakjes zat. Dan hoefde zij niet meer met die ziekmakende onduidelijkheid te leven.

Mijn dochter werd rustig.
5 december werd voor ons ook leuk!

Saai?? Welnee, we zijn er allemaal “beter” van geworden. Rust keerde terug maar wel was er onbegrip van de omgeving…..je gaat je kind toch niet vertellen wat ze krijgt? Dan is het “leuke” er vanaf!

Ze is nu bijna 11. En ik vertel haar nog steeds wat ze krijgt…

Het zou fijn zijn als ik me niet meer steeds hoef te ‘verdedigen’, wanneer zo iets echt nodig is voor mijn dochter. Een projectavond als deze zou me daarin een grote steun zijn.

Karin, mama van Josja en Jori

 

7 september 2011, De Citotoets

Het was weer spannend die bewuste week. De kinderen van groep 8 kregen de uitslag van de Citotoets. Ook mijn zoon Joep moest er aan geloven. Het was al bekend dat hij na groep 8 naar speciaal voortgezet onderwijs zou gaan. We hadden het een paar weken voor de uitslag van de Citotoets gehoord en waren als ouders opgelucht dat hij de kans kreeg om naar deze school te gaan. Zijn toekomstkansen zouden beter worden.
Na school stonden vele moeders met elkaar te praten over de uitslag. Men probeerde elkaar af te troeven met de hoge scores van hun kind. Aan mij werd ook gevraagd hoe hoog Joep zijn score was. “Ik vind die score niet belangrijk” antwoordde ik. “Hij is aangenomen op speciaal onderwijs en daar ben ik heel blij om”. Moeders keken me aan alsof ze er niets van snapten. Wat is nu belangrijker dan een VWO advies! Die moeder is gek! Ik probeerde ze uit te leggen dat een goede en gelukkige toekomst voor mijn kind belangrijker was dan een advies voor het VWO. Helaas begrepen maar weinig moeders dit en hadden alleen maar medelijden met mij.
Lang leve de Citotoets, maar niet voor mij en mijn zoon.

Wat zou het fijn geweest zijn, als ik die mensen uit mijn omgeving eens uit had kunnen nodigen mee te gaan naar een avond zoals die in dit project georganiseerd wordt. Het had mij beslist veel onbegrip bespaard.

 

15 augustus 2011, Ervaringsverhaal trainer/begeleider

Al vele jaren ben ik actief binnen een vereniging waar ook veel kinderen lid van zijn. Ik geef de kinderen sport training en organiseer kampen waar alle kinderen een weekend spelletjes doen in een bosrijke omgeving.

Binnen mijn vereniging zien we regelmatig dat kinderen komen kijken met verschillende vormen van autisme. De ouders leggen dan uit dat de kinderen op advies van de dokter bij een vereniging zouden moeten gaan ter verbetering van hun communicatieve vaardigheden.

Als sporten en recreatieve interactie met andere kinderen een positieve werking heeft is dat natuurlijk geweldig, maar het levert wel een uitdaging voor de vrijwilligers van de vereniging. Het merendeel van de vrijwilligers (waaronder ikzelf) hebben geen studie gevolgd en/of zijn niet professioneel werkzaam met kinderen. De ervaring in omgang met kinderen met autisme is dan ook beperkt. Het gevolg is dat deze kinderen, omdat ze actiever zijn of een andere benadering nodig hebben, snel de stempel “vervelend kind” krijgen.

Dit soort thema-avonden zouden vrijwilligers inzicht kunnen bieden in de omgang met kinderen met autisme. En ook hoe het is voor de gezinsleden van die kinderen. Hierdoor kunnen zij meer open staan voor de vraag van de ouders in verband hiermee. Dit haalt onbegrip (en wellicht irritatie) weg bij trainers/vrijwillgers. De scene’s kunnen ook handvatten bieden hoe te reageren op specifieke situaties. De hierdoor ontstane verbetering in de omgang met kinderen, creëert ook nog een beter milieu voor het kind.

 

31 juli 2011, Ervaringsverhaal van een ouderpaar

Onze zoon (14) kreeg pas een jaar geleden de diagnose Asperger. Hij was altijd al een eigenwijs manneke, die precies deed waar hij zelf zin in had, op zijn eigen manier. Zijn opvoeding was een zoektocht naar de middenweg tussen grenzen stellen en hem vrijheid geven. Dat laatste wilde hij sterk: hij zocht het zelf wel uit. De reacties vanuit de omgeving wisselden dan ook van ‘jullie zijn te streng’ tot ‘jullie laten hem te vrij’.

Met de diagnose Asperger vielen voor ons de puzzelstukjes op zijn plaats. We herkenden veel autistische aspecten in onze zoon en begrepen zijn gedragingen uit het verleden.

Maar sommige familieleden en vrienden stelden vraagtekens bij de diagnose. Terwijl wij in een soort rouwproces zaten, moesten we ook nog energie steken in het uitleggen aan en overtuigen van deze mensen. Terwijl we beter af zouden zijn geweest met wat steun en begrip van die naasten.

Het is daarom zo fijn als dit soort avonden georganiseerd gaan worden, gericht op familieleden en vrienden uit je naaste omgeving, samen met de ouders. Bijeenkomsten waar naast wat algemene en specifieke informatie over autisme en jouw eigen kind, juist aan bod komt, hoe het is om in een gezin met autisme te leven. Daardoor kom je nader tot elkaar en ontstaat het broodnodige begrip, waar je als ouders behoefte aan hebt.

De ouders.


Agenda

Toekomstige evenementen

Er zijn momenteel geen toekomstige events.

Wilt u zich opgeven voor een van onze avonden? Schrijf u dan nu in!




Bent u een instelling of bedrijf
en heeft u interesse in de diensten van
'Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet…' ?
Vraag hier info of een (voorbeeld)offerte aan!